X
تبلیغات
( ایران چشم ) IRAN EYE - عیوب انکساری در کودکان: بخش دوم

تغییرات عیب انکساری:  

نوزادان: اکثر نوزادان رسیده با درجات خفیف تا متوسط هایپروپی متولد میشوند و میانگین این مقدار 00/2 دیوپتر میباشد. شیوع مایوپی با سیکلوپلژیک رفرکشن حدود 25% بیان شده است. شیوع آستیگماتیسم زیاد و حدود 50% و آنیزومتروپی  11-22% بیان شده است. در نوزادان سفید پوست بیشتر آستیگماتیسم از نوع مخالف قاعده می باشد. وقتی کودک به یک سالگی می رسد توزیع عیب انکساری محدود شده و این تغییر در جمعیت کاهش می یابد و میانگین عیب انکساری به صورت خفیف تا متوسط هایپروپی باقی میماند. آستیگماتیسم نیز در طی این دوره به طور کلی به مقدار کمتری تغییر میکند. آستیگماتیسم مخالف قاعده کاهش بیشتری را نشان میدهد در حالیکه آستیگماتیسم مایل پایداری بیشتری دارد.

 کودکان نوپا و پیش دبستانی:

تغییرات چشمگیری در میزان عیب انکساری از 1 تا 5 سالگی اتفاق می افتد که بر پایه روند پروسه امتروپیزیشن می باشد. در 5 سالگی آستیگماتیسم به 10% کاهش می یابد و از آستیگمات مخالف قاعده به آستیگمات موافق قاعده شیفت پیدا میکند.

اطلاع از مقدار و نوع عیب انکساری موجود در این دوره به معاینه کننده کمک میکند تا پیش بینی کند که کودک در سالهای مدرسه چه عیب انکساری ممکن است داشته باشد. کودکانی که در سالهای اول زندگیشان مایوپی گذرا داشتند و روند امتروپیزیشن را پشت سر گذاشتند تمایل بیشتری به مایوپ شدن در سنین مدرسه خواهند داشت. رفرکشن کودک در زمان شروع مدرسه نیز میتواند در پیش بینی عیب رفرکتیو قابل انتظار در سالهای بعدی کمک کننده باشد. کودکان با هایپروپی بیشتر از 5/1 دیوپتر در 5 سالگی تمایل به هایپروپ ماندن دارند. کودکان با 5/0 تا 25/1 دیوپتر هایپروپی تمایل به امتروپ شدن و کودکان با 5/0 دیوپتر هایپروپی یا کمتر تمایل به مایوپ شدن را خواهند داشت. در روند امتروپیزیشن آنیزومتروپی نیز به سرعت کاهش می یابد و آنیزومتروپی در زمان ورود کودک به مدرسه نسبتا کم خواهد بود.

آستیگماتیسم:

طبق آزمایشات Mohindra و همکارانش بر پایه رتینوسکوپی در نقطه نزدیک آستیگماتیسم قابل ملاحظه ای در کودکان زیر 3 سال مشاهده میشود. مقدار این آستیگماتیسم به مرور زمان کاهش یافته و در سن 5/2 تا 5 سالگی به مقدار برابر افراد بزرگسال میرسد. این یافته ها در مطالعات دیگر هم به دست آمده اند. در کل بر اینکه آستیگماتیسم در دوران نوزادی شیوع بیشتر و حدود 20 تا 60 درصد دارد توافق نظر وجود دارد. در مقایسه شیوع آستیگماتیسم در بزرگسالان 10% است. Mohindra آستیگماتیسم 00/1≤ دیوپتر را در حدود 30% در زمان نوزادی بیان کرد که مقدار آن در 9 تا 32 هفتگی به بیشترین میزان رسیده و سپس به تدریج کاهش می یابد. این  روند کاهش در مقدار آستیگماتیسم با افزایش سن خصوصا در آستیگماتیسم مخالف قاعده دیده میشود. کاهش آستیگماتیسم از بیشترین مقدارش به مقدار برابر جمعیت بزرگسالان بین 18 ماه و 3 تا 5 سالگی اتفاق می افتد. محققان همچنین افزایشی در مقدار آستیگمات را با گذشت زمان گزارش نکرده اند.

کودکانی که در سال اول زندگی خود آستیگمات نداشته اند یا به مقدار خیلی کم آستیگمات داشته اند در 4 سال بعدی عمر خود نیز افزایش چشمگیری در مقدار آستیگماتیسم نخواهند داشت. این حالت بیانگر اینست که اگر مقدار آستیگماتیسم در دوره کودکی کاهش یافت، به ندرت دوباره ظاهر خواهد شد. آستیگماتیسم بالای 00/3 دیوپتر به طور کامل با افزایش سن برطرف نمیشود. در طی مرحله نمو محور آستیگمات از مخالف قاعده به موافق قاعده متمایل میشود. در زمان تولد تا 3 سالگی شیوع آستیگمات مخالف قاعده از آنچه درجمعیت بزرگسال نرمال می بینیم بیشتر است.

در سن 5 سالگی شیوع آستیگمات موافق قاعده بیشتر میشود. همچنین افزایش در مقدار آستیگمات موافق قاعده با افزایش سن نیز گزارش شده است. فقط درصد کمی از کودکان آستیگمات مایل دارند که این نوع از آستیگمات پایدار تر است و تمایل به افزایش در مقدار در سنین اولیه زندگی کودک دارد. درمان آستیگمات مایل نیز مشکل تر است و ممکن است همراه با سایر مشکلات بینایی در کودک دیده شود. بنابر این در کودکان زیر 1 سال که آستیگماتیسم مایل دارند فالوآپ توصیه میشود.

سن 5/3 سالگی نقطه عطفی در میزان آستیگماتیسم می باشد و افت ناگهانی آستیگماتیسم در این سن دیده میشود و به میزان جمعیت بزرگسالان میرسد. همچنین بر عکس شدن شیوع آستیگماتیسم مخالف وموافق قاعده در این سن اتفاق می افتد. آستیگماتیسم مخالف قاعده در زیر سن 5/3 سالگی شیوع بیشتری دارد. دوره 5/3 سالگی تا 5 /5 سالگی یکی از مراحل تغییر است. در کودکان بالای 5/5 سال آستیگمات موافق قاعده رایج تر است. مکانیسمی که در طی آن تغییرات نموی آستیگماتیسم روی میدهد هنوز به طور کامل شناخته شده نیست.

بنابر عقیده Howland و Sayles مقدار آستیگماتیسم کلی و آستیگماتیسم قرنیه ای تقریبا برابر است و در طی 3 سال اول زندگی این میزان کاهش می یابد و همبستگی آنها با هم مثبت و معنی دار است. به نظر ایشان آستیگماتیسم به دلیل اختلاف در تونوس عضلات رکتوس افقی و عمودی بوجود می آید.Dobson پیشنهاد کرد که مقدار فشار بکار گرفته شده در چشم با عضله رکتوس افقی میتواند دلیلی برای ایجاد آستیگماتیسم باشد. همچنین احتمال داد که تغییر در فشار پلکی در طی سال های نخستین زندگی می تواند دلیلی بر تغییر در میزان آستیگماتیسم باشد.

بنابر فرضیه London و Wick شیوع بالای آستیگمات مخالف قاعده که در سنین ابتدایی رخ میدهد کاذب بوده و به دلیل وجود زاویه لامبادای بزرگ در نوزاد می باشد و در رتینوسکوپی خارج از محور(off-axis) به طور غلط دیده میشود. زاویه لامبادا در مردین افقی بزرگتر است و درصد بالای آستیگماتیسم مخالف قاعده با این فرض قابل انتظار است. آنها اعتقاد دارند تا زمانی که زاویه لاندا (Lambda) به مقدار برابر اندازه زاویه در بزرگسالان نرسیده است، یعنی در 2 سالگی، نباید آستیگمات را تصحیح کرد.

 تألیف و ترجمه: اپتومتریست عقیلی٬ کارشناس اپتومتری

+ نوشته شده توسط فرشاد عسکری زاده در یکشنبه 6 آذر1390 و ساعت 1:39 |